Gedicht zonder titel (5)

Sinds de atoombom is gebarsten, 
onhoorbaar, ongezien, 
slingeren de deeltjes 
in het rond. 

Op willekeurige momenten 
raken zij mijn hart. 
Duiken heeft geen zin, 
trefzeker als zij zijn. 

Ik moet hen neutraliseren 
onder de hoogspanning 
van eeuwen, 
en opruimen, 
stuk voor stuk, 
zonder aanzien des persoons. 

Minder is het niet. 

Zo helpe mij het ongeziene Mysterie.

7 maart 2014

Beluister het gedicht,
gelezen door mw.AVanderLucht zelf

Winkelwagen
Scroll naar boven